Τα “μηλαράκια” της Εσπερίας

Πενία...συνταγάς κατεργάζεται! Αυτό είχαν ανέκαθεν κατά νου οι νοικοκυρές όλου του κόσμου, όταν έπρεπε να σκαρφιστούν τι θα κάνουν με τα περισσεύματα του χθεσινού τους γεύματος, για να μην τα πετάξουν μα και να τα καμουφλάρουν σε κάτι νέο και ελκυστικό Ο σκοπός ήταν να το φάνε με ευχαρίστηση τα μέλη της οικογένειας τους και κυρίως τα παιδιά τους, που είναι πάντα οι πιο δύσκολοι “πελάτες”. Το να παίρνεις τα αποφάγια ενός ταπεινού (θεωρητικά) πιάτου, όπως είναι το ριζότο, (σήμερα κανείς δε θα σκεφτόταν να περισώσει λίγο “λασπωμένο” ρύζι) και να το μεταμορφώνεις σε λαχταριστές και τραγανές ριζοτοκροκέτες, είναι μια τέχνη που πρέπει να ξαναθυμηθούμε στους δύσκολους καιρούς που ζούμε!

Στη Σικελία λοιπόν, και κυρίως στην περιοχή της Μεσίνα (που πήρε ως γνωστόν το όνομα της από την Αρχαία Μεσσήνη) ένα από τα πιο γνωστά street food είναι τα διάσημα αραντσίνι, που στα Ιταλικά σημαίνει πορτοκαλάκια, λόγω του σχήματος και του χρώματος τους. Ουσιαστικά πρόκειται για κροκέτες με μια τραγανή κρουστά, που κρύβουν μέσα τους ένα σπυρωτό ριζότο (κίτρινο συνήθως από το σαφράν) με μια λαχταριστή γέμιση Υπάρχει μεγάλη ποικιλία γεύσεων, με πιο κλασική αυτή που αποτελείται από ένα μυρωδάτο ραγού (κοκκινιστό κιμά) με αρακά και λιωμένη μοτσαρέλα. Η ποικιλία είναι ανεξάντλητη, και περιλαμβάνει προσούτο και μπεσαμέλ, σπανάκι, μελιτζάνες, γαρίδες κλπ άλλα το συναντάμε κι ως επιδόρπιο με γλυκιά γέμιση, που πολλές φορές περιλαμβάνει βύσσινα, σοκολάτα Τζιαντούγια και άλλα

Τα “πορτοκαλάκια” ανήκουν στις συνταγές που από μόνες τους αποτελούν ένα ολοκληρωμένο πιάτο, με μια μορφή που τα καθιστά βολικά για μεταφορά η για άμεση κατανάλωση “στο πόδι”. Είναι απορίας άξιον που προσωπικά δεν τα έχω βρει σε κανένα μενού εστιατορίου η ταβέρνας, εκτός από εξειδικευμένες Ιταλικές τρατορίες. Κι όμως τα υλικά τους είναι φθηνά και τόσο εύκολο να βρεις στην ντόπια αγορά, η μέθοδος παρασκευής τους είναι απλή και μπορούν άνετα να ετοιμαστούν σε μεγάλες ποσότητες από πριν και να συντηρηθούν στο ψυγείο μέχρις ότου να τηγανιστούν στην φριτέζα για μερικά λεπτά Φυσικά η παντοκρατορία της πίτας με γύρο είναι αδιαμφισβήτητη στη σύγχρονη Ελλάδα και φυσικά δεν θα περίμενε κανείς να επιβιώσει ένα μαγαζί που θα πουλούσε μόνο arancini. Σίγουρα όμως ακόμη κι ένα μικρο κλασσικό ταβερνάκι θα μπορούσε να μυήσει τους πελάτες του στην απίστευτη νοστιμιά τους.

Φυσικά δε σας προτείνω να περιμένετε αυτή τη στιγμή, που μάλλον θα αργήσει να έρθει Κι επειδή ξέρω πως πολλοί από εσάς δεν πολυσυμπαθείτε την ιδέα να στέκεστε πάνω από μια κατσαρόλα ανακατεύοντας το ρύζι και προσθέτοντας ζωμό, μέχρι να πετύχετε το τέλειο ριζότο μόνο και μόνο για να τα απολαύσετε (που αν με ρωτούσατε θα σας έπειθα πως αξίζει τον κόπο) δοκιμάστε το εξής: Βάλτε σε μια κατσαρόλα σε σιγανή φωτιά ρύζι και νερό σε αναλογία 1 προς δύο, προσθέστε κάνα δυο κύβους με το ζωμό της επιλογής σας κι αφήστε το κάνα εικοσάλεπτο να “πιει” τα υγρά του, ανακατεύοντας με ξύλινη σπάτουλα αραιά και που. Μετά προσθέστε λίγη παρμεζάνα, βούτυρο και αλατοπίπερο κι είστε έτοιμοι, ξεπερνώντας αγόγγυστα το παρεξηγημένο στάδιο του ριζότο, που προσωπικά βρίσκω χαλαρωτικό, μιας και όταν μαγειρεύω δε σκέφτομαι τίποτε άλλο!

(Σημ:Εσπερία στην ελληνική μυθολογία ήταν το όνομα της σημερινής Ιταλίας)

 Διαβάστε την συνταγή για τις πιο νόστιμες Ριζοτοκροκέτες

 

 

 

 

 

Share