Αγάλι-αγάλι γίνεται η... πουλακίδα “μέλι”

Στις μοντέρνες συνταγές μαγειρικής, το “συστατικό” που δεν εκθειάζεται καθόλου είναι η ... υπομονή! Οι παλιότερες νοικοκυρές γνώριζαν πολύ καλά, πως το νόστιμο φαγητό θέλει το χρόνο του για να φτάσει στα  υπέρτατα στάδια της γεύσης! Οι γιαγιάδες μας δεν είχαν χύτρες ταχύτητας, δεν γνώριζαν τι θα πει “φούρνος μικροκυμάτων” και φυσικά αν κάποιος τους μιλούσε για τις νέες επαγωγικές εστίες, οι οποίες μαγειρεύουν χωρίς τη μετάδοση θερμότητας, μάλλον θα τον περνούσαν για τρελό! Κι όμως όλοι μας θυμόμαστε με νοσταλγία τα φαινομενικά απλοϊκά πιάτα τους, που ενώ αποτελούνταν από λιγοστά “φτωχικά” συστατικά, ξεχείλιζαν από νοστιμιά, κι ας μην έμοιαζαν σε τίποτα με αυτά που λαχταράμε, παρακολουθώντας με “μανία” στις ξενόφερτες εκπομπές μαγειρικής!

Κι ενώ λοιπόν έχουμε αποκτήσει πολύ καλύτερες συσκευές από αυτές, τα ψυγεία και τα ντουλάπια μας είναι ασφυκτικά γεμάτα από κάθε λογής αγαθό, κι οι γνώσεις μας περί μαγειρικής αυξάνονται μέρα με την ημέρα, μου λέτε γιατί ακόμη δε λέμε να ξεχάσουμε μια απλή σούπα η ένα “ταπεινό” ψητό της κατσαρόλας από τα παιδικά μας χρόνια; Θα μου πείτε πως ίσως “φταίει” η νοσταλγία των  παιδικών μας χρόνων εν γενεί, κι ίσως να μην έχετε άδικο! Μα όσοι από εσάς έχετε την τύχη να τρώτε ακόμη από τα χεράκια της γιαγιάς σας, είμαι σίγουρος πως της λέτε κάθε φορά πόσο νόστιμα μαγειρεύει. Άρα κάπου ανάμεσα σε αυτήν και τη μητέρα σας, σαν να χάθηκε κάτι από τις παραδοσιακές μας συνταγές, που με ευλάβεια κρατούσαν σε παλιά φθαρμένα τετράδια Ή μήπως αυτό το “κάτι” δεν το σημείωναν ποτέ στο χαρτί, θεωρώντας το αυτονόητο;

Οι σύγχρονες νοικοκυρές, όταν έγιναν κατ' ανάγκην η κατ' επιλογήν εργαζόμενες μητέρες, για να τα “φέρουν βόλτα” όλα μέσα στην ημέρα, άρχισαν να ψάχνουν τρόπους να τα κάνουν πιο γρήγορα! Κι εκεί θεώρησαν πως αν συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τα ίδια υλικά σε μια συνταγή, και παράλληλα περιόριζαν δραστικά το χρόνο μαγειρέματος, δε θα άλλαζε και κάτι Κι έτσι ολοένα και πιο “θαρραλέα” άρχισαν να εφευρίσκουν τρόπους και μεθόδους για να καταφέρουν να έχουν στο τραπέζι της οικογένειας τους ένα αξιοπρεπές γεύμα στο λιγότερο δυνατό χρόνο. Με αυτό το σκοπό  κατέφυγαν μεταξύ άλλων και στην “καταραμένη” χύτρα ταχύτητας, που με την υψηλή πίεση και τη  θερμότητα που “επιτυγχάνει” στο εσωτερικό της, καταφέρνει να μαγειρέψει ακόμη και τα πιο “σκληρά” κρέατα στο μισό χρόνο, από ότι μια συμβατική κατσαρόλα.

Όμως οι καιροί άλλαξαν κι ενασχόληση όλο και περισσότερων νέων ανθρώπων με τη μαγειρική, τους έκανε να αναζητήσουν τη χαμένη Γεύση, λες και επρόκειτο για το “Άγιο Δισκοπότηρο”. Το slow cooking είναι ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο γαστρονομικό κίνημα, που “ορκίζεται” πως το μόνο συστατικό που χρειάζεται να προσθέσουμε στις αγαπημένες μας συνταγές, για να τις κάνουμε πιο νόστιμες είναι... άφθονος χρόνος! Φυσικά εκτός από το χρόνο μαγειρέματος, ο οποίος αυξάνεται αντιστρόφως ανάλογα από τη μέχρι τώρα συνηθισμένη  θερμοκρασία, καλό θα είναι να συνηθίσουμε στην ιδέα πως αν θέλουμε να απολαμβάνουμε πεντανόστιμα φαγητά, θα πρέπει να πολλαπλασιάσουμε και τον μέχρι τώρα  χρόνο “προετοιμασίας”...επί πέντε!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένα από τα φαγητά “σύμβολα” του κυριακάτικου ελληνικού τραπεζιού, το αγαπημένο όλων μας κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Είμαι σίγουρος ότι όλοι  κρύβουμε στο μανίκι μας ένα “μυστικό” συνδυασμό μπαχαρικών και μυρωδικών, που παινευόμαστε ότι κάνει τη δική μας συνταγή ξεχωριστή από κάθε άλλη και δε θα διαφωνήσω! Όμως όλα αυτά έρχονται να προσδώσουν γεύση κι άρωμα εξωτερικά σε ένα κοτόπουλο, που ουσιαστικά είναι σχεδόν άγευστο σαν κρέας, εκτός κι αν είναι αποδεδειγμένα ελευθέρας βοσκής!

Στις επαγγελματικές κουζίνες των εστιατορίων, το κοτόπουλο, πριν μαγειρευτεί κάνει ένα πολύωρο “μακροβούτι” σε μια αρωματική άρμη, ένα διάλυμα νερού με άφθονο αλάτι και ζάχαρη, η οποία με πολύ απλά λόγια το νοστιμεύει και το μαλακώνει, κάνοντας το πιο ζουμερό κι αφράτο από όποιο κοτόπουλο έχετε δοκιμάσει στη ζωή σας! Όλη αυτή η διαδικασία αποδεικνύεται από την αρχή της ώσμωσης, όπου λέει με απλά λόγια πως στη συγκεκριμένη περίπτωση το διάλυμα του αλατιού, αργά αλλά σταθερά θα διεισδύσει στις ίνες του κοτόπουλου, λόγω διαφορετικής συγκέντρωσης των διαλυμάτων.

Επειδή κανείς δε θέλει να κάνει φροντιστήριο Φυσικής και Χημείας για να μαγειρέψει ένα κοτόπουλο, όμως είμαι σίγουρος πως θέλει να πάψει να τρώει ένα στεγνό και άνοστο κομμάτι κρέας κάθε Κυριακή μεσημέρι, προτείνω το εξής “πείραμα”. Το ερχόμενο Σάββατο, όταν θα γυρίσετε με τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ, διαθέστε 10 λεπτάκια να βάλετε το κοτόπουλο που θα ετοιμάζατε το επόμενο μεσημέρι, στην πολύ απλή άρμη που σας προτείνω παρακάτω. Μετά ξεχάστε   το στο ψυγείο σας μέχρι τη στιγμή, που υπό κανονικές συνθήκες θα ξεκινούσατε την προετοιμασία του! Ουσιαστικά σας προτείνω με απλά λόγια, να αλλάξετε τη συνήθεια σας να αποφασίζετε την τελευταία στιγμή τι θα μαγειρέψετε, και να φροντίζετε τουλάχιστον για το κυριακάτικο τραπέζι, να απολαμβάνετε ένα χρονοβόρο μα καλομαγειρεμένο φαγητό, που θα σας θυμίσει χαμένες γευστικές σας αναμνήσεις.

Την συνταγή για το πιο νόστιμο κοτόπουλο που έχετε δοκιμάσει θα την βρείτε εδώ.

Share