Πίτα κεράσ(ε)ι

Πώς μπορείς να καταλάβεις αν έχεις πάψει πια να νιώθεις παιδί; Ένα από τα κριτήρια είναι ότι έχεις  σταματήσει να τρως όλα τα κεράσια από το ψυγείο και μετά να τρέχεις με μια ανείπωτη χαρά στον καθρέφτη να τσεκάρεις αν έχει κοκκινίσει η γλώσσα σου! Φυσικά και αστειεύομαι πως αυτό είναι ένα επιστημονικό κριτήριο απώλειας της παιδικής αθωότητας αλλά είμαι σίγουρος πως διαβάζοντας το, αρκετοί από εσάς ήδη αναστενάζετε από νοσταλγία, έτσι δεν είναι; Προσφάτως είδα για πολλοστή φορά την “Αμελί” και ένιωσα κάτι ανάλογο στη σκηνή όπου είχε πάρει δυο κεράσια ενωμένα με τα κλαράκια τους και τα είχε βάλει στο αυτί της ως ένα φρουτένιο σκουλαρίκι.

 

Είναι αδύνατο να ξεχάσω τα δικά μου παιδικά χρόνια, όταν περνούσα το μεγαλύτερο διάστημα των καλοκαιρινών μου διακοπών σε ένα μικρό χωριό του Ταυγέτου, το Νιοχώρι. Εκεί, μαζί με την αδελφή μου κάθε μέρα αλωνίζαμε πάνω – κάτω,  ως άλλοι μικροί εξερευνητές. Ώσπου μια μέρα, λίγο πιο πέρα από τα τελευταία σπίτια, ανακαλύψαμε κάτι που έμελλε να σημαδέψει μια για πάντα τις αναμνήσεις μου... μια τεράστια κερασιά! Για καλή μας τύχη στεκόταν αγέρωχη δίπλα σε μια αναβαθμίδα, οπότε η πρόσβαση στα κατακόκκινα δώρα της ήταν για εμάς παιχνιδάκι. Φαντάζομαι πως μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν ήταν δύσκολο για τη μητέρα μας να συμπεράνει από τα “ματωμένα” χείλη μας, γιατί εκείνο το μεσημέρι δεν είχαμε και πολλή όρεξη για φαγητό.

 

Μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει κάποιον να μου πει πως δεν του αρέσουν τα κεράσια. Είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές του καλοκαιριού μαζί με το καρπούζι και μοιράζονται το ίδιο  χαρακτηριστικό... τα ενοχλητικά κουκούτσια! Με το καρπούζι απλά εύχομαι όταν αγοράζω ένα από το μανάβη να μην είναι γεμάτο απο αυτά τα μαύρα και γυαλιστερά σποράκια και πρέπει με το πιρούνι μου να παλεύω να τα απομακρύνω. Για τα κεράσια “βρήκα την υγειά” μου όταν αγόρασα ένα εργαλείο από τα Cook-Shop που τα βγάζει εύκολα τέσσερα – τέσσερα για να να φτιάχνω εύκολα γλυκό του κουταλιού, μαρμελάδες ή πίτες κι αποφάσισα να το χρησιμοποιώ ακόμη κι όταν απλά θέλω να τα απολαύσω φρέσκα, χωρίς να πρέπει όλη την ώρα να τα φτύνω λες και ήταν πασατέμπος.

Αφού λοιπόν το “ξεκουκούτσωμα¨ είναι παιχνιδάκι. με ένα τέτοιο εργαλείο, έχω επιδοθεί κατά καιρούς σε κάθε λογής πειραματισμό. Ένας από τους πλέον αγαπημένους μου είναι να φτιάχνω χυμό από κεράσια. Δε χρησιμοποιώ τον αποχυμωτή γιατί κατακρατεί αρκετή από την πολύτιμη σάρκα του φρούτου αλλά τα πολτοποιώ σε ένα μούλτι μαζί με μερικά παγάκια και μερικές σταγόνες λεμόνι, που θα τονίσει το χρώμα και κυρίως τη γεύση τους. Αν επίσης αγοράσω μερικά χωρίς να τα δοκιμάσω και αποδειχθούν λίγο ξινά, τα κόβω στη μέση κι αφού αφαιρέσω τα απεχθή κουκούτσια τα προσθέτω στις καλοκαιρινές μου σαλάτες αντί για τοματίνια.

Αν φυσικά πάψετε να θεωρείτε πως τα κεράσια είναι μόνο για γλυκές συνταγές τότε ένας νέος γευστικός ορίζοντας ανοίγεται διάπλατα μπροστά στα μάτια σας. Μπορείτε να ψήσετε πανεύκολα σε ένα αντικολλητικό μαντέμι ένα φιλτραρισμένο στήθος κοτόπουλου και να το απογειώσετε συνοδεύοντας το με μια γλυκόξινη σάλτσα από κεράσια. Απλά σε ένα τηγανάκι σοτάρετε ελαφρά ένα ψιλοκομμένο  κόκκινο κρεμμύδι και μια σκελίδα σκόρδο με μια κουταλιά ελαιόλαδο κι όταν μαλακώσουν αρκετά σβήστε τα με ένα σφηνάκι ουίσκι. Προσθέστε μια χούφτα κεράσια, καθαρισμένα και κομμένα στα τέσσερα, 1 κούπα χυμό από βύσσινα ή αν βρείτε από cranberries, αλατοπίπερο και λίγο θυμάρι. Αφήστε το να βράσει σε μέτρια φωτιά μέχρι να εξατμιστεί ο χυμός και προς το τέλος προσθέστε 1 κουταλιά της σούπας corn flour αραιωμένο σε λίγο κρύο νερό.

Την συνταγή για μια θεσπέσια κερασόπιτα θα την βρείτε στην ενότητα "συνταγές" στο site μας

Share